Makale, front-end'in doğrudan modele bağlanıp API anahtarını tarayıcıya koyduğu yaygın hatayı ele alıyor ve bunun yerine React, .NET 10 Minimal API ile Microsoft Foundry arasında anahtarsız bir mimari kuruyor. Entra ID kimlik doğrulaması, sunucu tarafında tutulan system prompt, Server-Sent Events ile streaming ve IP bazlı rate limit gibi üretim korumaları adım adım gösteriliyor.
C# 14 ile gelen extension member sözdizimi, property ve static member'ları da kapsayacak şekilde genişledi; ancak bir tipin kendi member'ı aynı isimli extension member'ı sessizce gölgeliyor. Yazar, .NET 10 SDK üzerinde 8 testle bunu yeniden üretiyor: build 0 uyarı, 0 hata veriyor ama tüm çağrı noktaları farklı mantığa sahip gerçek member'a kayıyor.
ASP.NET Core'da authentication ve authorization'ı .NET 10 üzerinden uçtan uca anlatan kapsamlı bir rehber: hangi çağıran için hangi mekanizma, kaynak bazlı kontroller eksik kalınca veri nasıl sızıyor ve production öncesi neler doğrulanmalı.
Serinin üçüncü bölümü, yerel C# agent'ını serbest tool çağrısından Microsoft Agent Framework'teki deterministik Agent Workflows'a taşıyor. Workflow; deployment durumunu, hataları ve Qdrant dokümanlarını sabit bir sırada topluyor, sonra kanıtı analiz için tool'u olmayan bir agent'a veriyor ve hassas işlemler öncesinde insan onayı istiyor.
MCP orchestration sunucuları için rate limiting ve kaynak yönetişimini anlatan bir üretim yazısı: tek bir tenant'ın burst trafiği ortak LLM token kotasını tüketip diğer herkesi aç bırakabiliyor. Yaygın limiter algoritmalarını karşılaştırıp Redis tabanlı state ve kotaya duyarlı refill hızı olan per-tenant token bucket çözümünde karar kılıyor.